Rodion Raskolnikow uważał, że zabijając lichwiarkę postąpi dobrze dla biednego społeczeństwa, którego był częścią. Plan zbrodni zapożyczył od rozmowy, którą usłyszał w knajpie. Dwóch żołnierzy rozmawiało o lichwiarce: „Za jedno życie, tysiąc żywotów uratowanych od gnicia i rozkładu”. W swoich własnych badaniach nad zbrodnią, odkrył, że ludzie dzielą się na dwie grupy: ludzi zwykłych i niezwykłych.