| rdfs:comment
| - Po obiedzie usiedli wszyscy na tarasie, gdzie podano czarną kawę. Lucia rozlewała z filiżanki. Przed ordynatem Jacenty położył tekę pocztową, pełną listów, świeżo przywiezioną z Głębowicz. Taki był zwyczaj, gdy ordynat bawił w Słodkowcach, korespondencję odwożono mu natychmiast, choćby miał wracać wieczorem... Ordynat otworzył list pierwszy z brzegu, przeczytał szybko kilkanaście słów, zmarszczył się, potem uśmiechnął i podał list Luci, która niosła mu kawę. – Przeczytaj! To zabawne. – Co to za list? - spytał pan Maciej. – Co się stało? Na Boga! Brochwicz czytał. I tak dalej i dalej... – Waldy?
|
| abstract
| - Po obiedzie usiedli wszyscy na tarasie, gdzie podano czarną kawę. Lucia rozlewała z filiżanki. Przed ordynatem Jacenty położył tekę pocztową, pełną listów, świeżo przywiezioną z Głębowicz. Taki był zwyczaj, gdy ordynat bawił w Słodkowcach, korespondencję odwożono mu natychmiast, choćby miał wracać wieczorem... Ordynat otworzył list pierwszy z brzegu, przeczytał szybko kilkanaście słów, zmarszczył się, potem uśmiechnął i podał list Luci, która niosła mu kawę. – Przeczytaj! To zabawne. Dziewczyna spojrzała zdziwiona, wzięła list w drugą rękę, i nie stawiając filiżanki, zaczęła czytać. Nagle zbladła, ręce jej zatrzęsły się. Czarna wstążka rozlanej kawy splamiła jej suknię; filiżanka u jej stóp rozprysnęła się na cząsteczki. Lucia stała, jak uderzona w skroń, ze spodkiem w jednej i z listem w drugiej ręce. Zmieszana, z ognistą czerwienią na twarzy, nie wiedziała co ze sobą począć pod wzrokiem dziadka i Brochwicza. – Co to za list? - spytał pan Maciej. – Ach! głupstwo! - to z Biało_Czerkas - odrzekł Michorowski z niezadowoleniem. – Co się stało? Na Boga! – Nic nadzwyczajnego. Fermenty i rozruchy. Na Luci to zawsze robi wrażenie - uśmiechnął się Waldemar łagodząco. Ale dziewczyna wyszła z pokoju. Zmięty list ze stołu ordynat chował do kieszeni. Gdy Brochwicz poprosił o niego wzrokiem, z przychylnym skinieniem brwi Waldemar oddał mu go i zajął dziadka gazetami. Brochwicz czytał. "Jaśnie wielmożny panie ordynacie. U nas chłopy buntują się. Chodzą jakieś ludzie i rozrzucają złe papiery. Mają spalić nasze młyny i wyrżnąć całą administrację. A najgorsze to, że wyjechało kilku łajdaków, żeby zabić jaśnie wielmożnego pana ordynata w ordynacji, bo mówią, że teraz na panów koniec przyszedł, i że wszystkich będą rżnąć." "Przepraszam jaśnie wielmożnego pana ordynata, że mam śmiałość pisać, ale mi strasznie na sercu leży ten spisek, bo to jest pewne, że pojechali." "Niech się jaśnie wielmożny pan wystrzega, bo broń Boże nieszczęścia..." I tak dalej i dalej... Brochwicz spojrzał na podpis. "Gałkowski, leśniczy z Biało_Czerkas". Gorąco uderzyło na mózg Jerzego. Zmiął list machinalnie, spojrzał na skorupki filiżanki i na czarną plamę na terakocie posadzki. Duszność ogarnęła go tak silnie, że nie mógł pozostać na miejscu. Wstał i bez słowa podszedł do balustrady. Patrzył na dywany kwiatów, malujące się pięknymi wzorami w powodzi słońca, na bogactwo jesiennych barw wśród parkowych drzew, na brylantowe odpryski fontanny, i wszędzie widział wielką odkrytą prawdę. Już nie męczył się pytaniem: kto jest ten drugi? Czuł szum w głowie i brakło mu oddechu. Lucia powróciła na taras przebrana i z czerwonymi oczami. Była cicha, poważna, prawie surowa. Gdy na pożegnanie Brochwicz całował jej rękę, szepnęła cichutko: – Niech mi pan wybaczy i zrozumie. – Ja już... zrozumiałem - odrzekł Jerzy bezmiernie smutno. Zwarli się oczyma długo, uważnie. Lucia nie spuściła powiek, tylko róż ją oblał, zapłonęła. Odczuła, że Brochwicz odkrył prawdę. – Ja pragnę szczęścia, pani, ale... dla każdego szczęście inaczej kwitnie - rzekł jeszcze. – Tak, szepnęła Lucia. Niech pan będzie moim bratem. – Nie, pani; o tym nie marzyłem. Mężczyźnie, który kocha kobietę miłością... wielką, nie można dawać braterstwa zamiast wzajemności. Lucia teraz spuściła oczy. Ręce ich rozerwały się, bo oboje nic już do powiedzenia nie mieli. Gdy panowie wsiadali do powozu, Lucia skinęła na Waldemara. Podszedł do niej z kapeluszem w ręku. – Waldy... Słuchaj, Waldy! Proszę cię w imieniu dziadzia i... w swoim: bądź uważny. Ten list... Ordynat lekko ogarnął ją ramieniem i dotknął ustami jej jasnych włosów. – Nie obawiaj się, dziecko. To strachy na lachy, później ci to wytłumaczę. Stali zakryci trochę filarem ganku. Waldemar spytał szeptem: – Cóż, Jurek?... Lucia drgnęła. Odrzekła niecierpliwie: – Nic; skończyłam. – Bez nadziei? – Bez żadnej! Mówmy o tobie, Waldy. Nie wyjeżdżaj teraz bez strzelca: dobrze? – Za tydzień jadę do Biało_Czerkas. – Waldy? – Nic mi nie grozi. Do widzenia! Błękitne oczy Luci zaszły łzami. – Do widzenia, Waldy. Powóz ruszył, ona zaś stała, oparta o filar z głuchym żalem na piersi, z piekącym bólem w sercu. Po jakimś czasie dłoń jej zacisnęła się stanowczo, zsunęły się groźne brwi, i Lucia rzekła z mocą, pełnym głosem: – Nie pojedzie tam! Nie! Z podniesioną głową weszła do pałacu. Ordynat z Brochwiczem jadąc, prawie nie mówili do siebie. Coś padło pomiędzy nich. W Głębowiczach już Brochwicz rzekł: – Jutro cię pożegnam. Wyjeżdżam. – Więc obaj myliliśmy się co do Luci - zagadnął Michorowski. – Ja nie. Przeczułem dobrze. Kocha innego, i... wiem kogo. Ordynat nie podjął tej kwestii.
|
![[RDF Data]](/fct/images/sw-rdf-blue.png)